Over nachtbaders en de maan

‘Maak even een foto!’, wordt er in mijn rechteroor getetterd terwijl iemand breed lachend de volle maan tussen twee vingers knijpt. Het is 18:00 en al donker. Ik kijk naar dezelfde witte bol, maar het idee om deze te vangen in een foto heb ik een tijdje terug al in de prullenmand gegooid. In alle registraties ontbreekt precies datgene waarom ik er ooit aan begon. Het ongrijpbare.
Het enige wat ik kan doen op dat soort momenten is machteloos toekijken en het zoveel mogelijk registreren met lichaamseigen apparatuur.

Het is precies dat onbevattelijke wat fascineert. Daarom past de maan zo goed in de nacht. Je tast soms letterlijk in het duister, maar het is de perfecte ruimte en tijd voor mijmeringen en verbeelding.
Twee mensen die dat goed begrijpen, zijn de makers van het radioprogramma Nachtbaders van de Vlaamse radiozender Klara. Zoals de titel al doet vermoeden, vullen zij de ruimte met neoklassieke muziek wanneer de nacht op zijn best is. Terwijl ik mij baad in het donker van 26 november hoor ik muzikant David Poltrock vertellen over de eenvoud van zijn nummer dat in de wachtrij staat om geconsumeerd te worden door medebadgasten. ‘Minder gelaagd dan het vorige, misschien met drie vingers te spelen, maar het is de combinatie van een enkel aantal klanken die de poort vormen naar nieuwe werelden en verhalen.’ Muziek – maar ik denk de kunsten in het algemeen – hoeft niet altijd complex te zijn om verbeelding aan te wakkeren. Een ander voorbeeld: de Duitse componist Richard Wagner liet zich ook in de nacht inspireren voor zijn alom bekende Tristan und Isolde door enkel de melancholie en het timbre in de stemmen van zingende gondeliers een stuk verderop in de nauwe waterwegen van Venetië.

Muziek is af en toe een beetje zoals de maan. Soms blijven er delen onderbelicht, maar toch is er genoeg om bij weg te mijmeren. Of – om bij de woorden van Wagner te blijven – de banaliteit van het alledaagse te ontstijgen. En als het niet met twee vingers lukt, dan misschien met drie?

Cover #1

Illustratie Elvira Vroomen uit: Welke ruimte delen we? Deel 2 - Reflectie © Cultuur Oost