Over vreemdgaan en glad ijs

‘Ik ben geen beeldenmaker meer, denk ik. De liefde is een beetje bekoeld. Ik ben nu liever bezig met muziek of schrijven. Beeld is niet meer mijn nummer 1, snap je?’ Mijn wandelcompagnon zwijgt. De afgelopen regenachtige 5 kilometer heb ik mogen luisteren naar zijn kanonnade over het romantische en monogame huwelijk dat hij als kunstenaar (én docent) heeft met beeldhouwen.
Hoe verder we komen, hoe modderiger mijn humeur. ‘Gek dat je dan nog steeds rondloopt op de Academie voor Beeldende Vorming’, zwiert hij nonchalant mijn kant uit. Irritante opmerking, denk  ik. ‘Ja, grappig hè?’, zeg ik.
Terwijl hij het zoveelste groen verkleurde takkenwerk op de grond fotografeert, trap ik een paar meter verderop een poging tot bevriezing in kleine stukjes. En zoals het water geleidelijk in mijn sokken kruipt, vult mijn hoofd zich met de vraag: hoe geloofwaardig ben ik nog als docent beeldende vorming als ik ‘vreemdga’ met andere disciplines?

Om maar meteen fast forward naar de voorlopige eindconclusie te racen: wanneer je – net als ik –  toekomstige kunsteducatoren opleidt, ben je niet (altijd) gebonden aan de discipline die in je functietitel zit. Met ‘altijd’ tussen haakjes, want er is natuurlijk ook nog zoiets als vakspecifieke kennis en didactiek; een grafietstift is nog altijd wat anders dan een klarinet.
Maar gedreven door een warm hart voor de kunsten en de zin om dit door te geven, werken we  vanuit eenzelfde soort kennis en liefde toch? Of je nu naast je docentschap muzikant, beeldend kunstenaar of danser bent, we weten allemaal welke moeilijk- en zaligheden komen kijken bij een maakproces. Een fundament van techniek en vakspecifieke kennis is nodig, maar niet alleen maar.
Het verhaal dat we delen met toekomstige kunstdocenten gaat óók over leren stoppen, starten en struikelen. Over loslaten, dwalen en vieren terwijl je continu glibbert op een dun laagje ijs dat perfectie van imperfectie scheidt. Enfin, een intensief, breekbaar en prachtig proces. Of…naja, het is misschien maar een idee. Een mijmering. Een dwaalgedachte op natte sokken.

Cover #5

Sablika (medestrijder en vriendin van Tula, die in 1795 in opstand kwam tegen de slavernij op Curaçao). Zeefdruk met papierinkt David Paulus (2021)