Romany van Tienen baalde van de bureaucratie van het onderwijssysteem en stopte met haar studie docent Beeldende Kunst en Vormgeving. ‘Het allerergste: het ALTIJD moeten verantwoorden waarom de kunsten net zo belangrijk zijn als talen.’

 

‘Mijn naam is Romany van Tienen en ik ben 28. Tot november vorig jaar studeerde ik aan de Fontys Hogeschool voor de Kunsten Docent Beeldende Kunst en Vormgeving. Tot het moment dat ik daar ineens genoeg van had.’

‘Omdat het stoppen met de academie mij toch wel erg hoog zat, schreef ik er een stuk over op mijn persoonlijke blog dat verschillende reacties opleverde. Naast de verwachte reacties als ‘Wat een dappere beslissing, dikke kus!’ en: ‘Succes, je komt er wel!’ kreeg ik ook persoonlijke berichten van jonge afgestudeerde kunstdocenten en medestudenten die met hetzelfde dilemma als ik worstelen. Mensen die hun brandende passie voor kunst en creatie door willen geven, maar zich geslagen voelen door de druk die het onderwijs met zich meebrengt.’

“Het onderwaarderen van kunst leidt tot volwassenen die geen flauw idee hebben hoe waardevol kunst kan zijn”

‘De drang van onderwijsinstanties om iets als de kunsten, dat zich niet laat systematiseren, tóch te systematiseren. Het slinkende budget voor materialen, het knippen in de uren kunstonderwijs en het allerergste: het ALTIJD moeten verantwoorden waarom de kunsten net zo belangrijk zijn als talen, natuurkunde en economie. Het niet serieus nemen en onderwaarderen van kunst en cultuur wordt op de middelbare school met de paplepel ingegoten en dat leidt tot volwassenen die geen flauw idee hebben hoe waardevol de kunsten zijn voor de maatschappij. Puur omdat ze nooit geleerd hebben de kunsten op waarde te schatten, omdat de docent zich aan allerlei soorten regels moet houden.’

“Laat kunstdocenten hun gang gaan”

‘Al die regels doen af aan de aard van de kunsten; persoonlijk ben ik van mening dat kunstdocenten carte blanche moeten krijgen. Laat kunstdocenten hun gang gaan en geef ze de ruimte om leerlingen kunst daadwerkelijk te laten begrijpen in plaats van ze te toetsen op allerlei vaardigheden, gebeurtenissen, jaartallen en feiten die je tegenwoordig ook met Google kan opzoeken. Het proces van leren gaat nooit lineair, hoewel dat blijkbaar wel verwacht wordt. Iedereen leert op zijn eigen tempo en bij sommigen valt het kwartje nou eenmaal later, wanneer ze de rust en tijd hebben om te reflecteren. Het kunstonderwijs moet op de schop, anders blijft er geen cultuur meer over.’

Aanzwellende honger

‘Nu, bijna een half jaar later, droom ik vaak dat ik weer op de academie rondloop. Dat ik weer aanschuif bij de beeldende lessen en colleges volg, alsof ik nooit ben gestopt. Tijdens mijn wakkere uren, werkend als tijdelijk professioneel sigarettenverkoopster, word ik mij gek genoeg steeds bewuster van een aanzwellende honger, een bizarre noodzaak om tóch met de kunsten bezig te zijn. Ik wil beter kunnen begrijpen wat mij dwars zit, waarom, en onderzoeken hoe het beter of anders kan. Zo betrap ik mijzelf op het lezen van allerlei artikelen, boeken en tijdschriften over de kunsten, iets waar ik tijdens m’n studie écht geen zin in had. Ik ben meer op de hoogte van de kunsten en hun ontwikkelingen dan ooit, terwijl het nu niet eens écht mijn vak meer is. Blijkbaar kruipt het bloed waar het niet gaan kan.’

‘Binnenkort start ik met een leer- werktraject binnen de zorg. Heel wat anders dan de kunsten. Ik denk dat ik daar heel goed op m’n plek zal zijn, maar de kunsten laat ik niet los. Zij laten míj niet los. Volgens mij heet dat passie, toch?’