De vakverenigingen behartigen de positie van de kunstvakken en hun docenten. In Lidstaat leest u over hun reilen en zeilen en wat hen zoal bezig houdt.

 

Is het een taboe om in Kunstzone de samenwerking tussen de verschillende kunstvakken ter discussie te stellen? Kunstzone is het tijdschrift dat staat voor de vertegenwoordiging van alle kunstvakken, samen onder één paraplu. Nu u op de laatste pagina bent aanbeland ben ik benieuwd: hoeveel artikelen buiten uw eigen discipline om heeft u eigenlijk gelezen?

 

Ik schrijf dit stukje op het moment dat het eerste- en tweede correctiewerk van het examen kunst (beeldende vorming-dans-drama-muziek-algemeen) vwo net achter mij ligt. Ik heb vanavond telefoongesprekken met examinatoren gevoerd om te overleggen over de scores van hun leerlingen. Aan het einde van het tweede telefoongesprek, waarschijnlijk rond half 12, maken we samen langzamerhand de balans op over mijn eigen manier van corrigeren en die van haar. Eén van haar conclusies is dat ik teveel vanuit m’n eigen discipline denk. Dat zou best wel eens kunnen. Maar hoe erg is dat eigenlijk?

 

Ik denk nog eens goed na waarom ik eigenlijk leraar ben geworden: leerlingen de mooie kanten van muziek laten ervaren en ze er iets over leren. In mijn muzieklessen heb ik meestal wel het gevoel dat ik de leerlingen met de juiste dingen bezig kan laten zijn. Vervolgens werp ik een blik op de muziekvragen uit het examen en vraag mij af of dat hierbij ook het geval is: het ontstaan van meerstemmigheid aan de hand van een melismatisch organum van Perotinus en daarna de rol van het orgel in de gouden eeuw. Ook niet iets over atonaliteit in een stuk waarover onder docenten twijfels ontstaan of er echt sprake is van atonaliteit.

Bij sommige vragen kun je van leerlingen (beeldende vorming-dans-drama-muziek-algemeen) haast niet verwachten dat ze een mooi vakinhoudelijk antwoord geven. Veel examinatoren zullen waarschijnlijk al blij zijn als een leerling enigszins in de buurt van een goed antwoord zit of het op een vage manier bijna beschrijft. Moeten we dit nu willen?

 

Voor mij voelt samenwerking niet altijd goed, niet alleen bij dit vak. Ook de focus van Curriculum.nu, de vernieuwing van het onderwijscurriculum, is heel duidelijk gericht op samenwerken: nergens staan bijvoorbeeld de afzonderlijke disciplines genoemd. Terwijl we toch sinds de invoering van CKV (1999) en Kunst (2007) wat samenwerking betreft al een aardig eind op weg waren naar 2032. U kunt feedback geven op de producten van de Ontwikkelingsgroepen. Doe dat vooral, laat uw mening horen! Ik zal dat ook doen.