LoSSe nUmmerS KUnStZone

NR. 03 MEI 2019

< Terug naar aanKooppagina:
DIGITALE EDITIE

De digitale editie in de Kunstzone App voor tablet of iPad:

Mensen zijn gesitueerde wezens, we zijn onlosmakelijk verbonden met de wereld om ons heen. Maar de fundamentele misvatting om leren los te zien van de maatschappelijke context waarin dat plaatsvindt, is buitengewoon dominant én diep verankerd in het kunstonderwijs. Dat begint vaak al op een academie waar studenten wordt geleerd om in de afzondering van het atelier te werken en eindigt met het idee dat dat werk getoond moet worden in galeries en musea die ontworpen zijn om de status aparte van de kunsten te benadrukken. Kortom, het maken van kunst lijkt zo buiten het leven van alledag geplaatst.

Maar hoe zit dat in het voortgezet onderwijs? Daar wordt vooral over onderwijs gepraat tijdens pauzes, in de gang, de kantine of bij de fietsenstalling. Want wanneer de zoemer gaat, valt de gemeenschap rap uiteen in een trits lokalen, vakken, lessen en leraren. Het resultaat is dat kennis en vaardigheden worden geproduceerd die niet goed overeenkomen met de realiteit waarin ze worden gebruikt of toegepast. Als we, net als Dewey een eeuw geleden, stellen dat onderwijs zich afspeelt in het hart van de samenleving, dan kunnen we er niet aan voorbijgaan hoe leerlingen en studenten in elkaar zitten. Buiten de schoolmuren zijn zij namelijk gesitueerde wezens die hun identiteit ontlenen aan de dynamische relatie met hun omgeving. Het belang van interdisciplinair kunstonderwijs zit volgens mij dan niet meteen in de artistieke meerwaarde die het soms oplevert. Het gaat om het erkennen dat de wereld meervoudig is en zich aandient in veel facetten, die zelden passen in een – enkel – kennisgebied of vak.