Angst voor fouten
Blog / Babette Jane / 31-10-2024
Als muzikant leer ik veel van het lesgeven. Daarnaast herken ik de dingen waar musicerende leerlingen mee worstelen doordat ik zelf nog altijd veel optreed. Vooral de angst om het niet goed te doen, waardoor dingen juist eerder misgaan, zie ik veel tijdens de saxofoonlessen. Want voorspelen in de les is vaak enger dan op je zolderkamer voor de knuffels. Tijdens mijn eigen concerten betrap ik mezelf ook nog af en toe op die kritische stem in mijn hoofd. Gelukkig zijn kleuters hele goede leermeesters op dit vlak. . .
‘Maar wat doe je dan met die mini-mensjes in een muziekles?’ wordt mij weleens gevraagd. Ik ga geen saxofoon met ze spelen, maar muzikaal kun je veel doen want ze apen alles na. Kleuters zijn puur, wat je ziet is wat je krijgt. Ze doen niet alsof ze het leuk vinden, maar zijn oprecht enthousiast. Daarnaast is hun fantasiewereld zo groot dat bij de vraag wie er later een zeemeermin wordt er zeker één hand omhooggaat, waarna er meerdere volgen. Verder is bij kleuters die kritische stem nog niet ontwikkeld. Er zijn wel een aantal dingen die handig zijn om te weten bij kleuters. Begin bijvoorbeeld nooit met een open vraag, want de verhalen stoppen niet meer. En laat verlegen kindjes lekker de kat uit de boom kijken. Ze zitten in een hoekje, doen hun eigen ding, maar na een les of drie zingen en spelen ze alles mee wat er tot dan toe met de groep is gedaan. En doe gek, maak lol, want daar zijn kleuters sterren in. En als je lol hebt leer je sneller.
Kleuters leven in het moment en na de les is dat moment voorbij, waardoor het thuisfront niks te horen krijgt want ze waren er niet bij. Daarom nodig ik de ouders altijd halverwege de cursus uit voor een korte voorstelling om ze een kijkje te geven in de les. Zo ging dat de laatste keer:
We hebben gedanst, gezongen en gespeeld op darabuka’s. De ouders applaudisseren vol enthousiasme terwijl hun koters als trotse pauwen in hun armen vliegen. Bij het naar buiten gaan zegt een moeder tegen mij: ‘Ik moet je van Jack even iets laten zien.’ Voordat de moeder mij het filmpje toont, licht ze toe: ‘We waren bij een jamsessie met echte muzikanten en Jack ging steeds dichter bij de conga’s staan tot een muzikant hem vroeg mee te doen en moet je zien.’ Ik kijk naar de video en zie hoe Jack daar staat te swingen op die conga’s alsof hij nooit anders had gedaan. ‘Nu ik zie wat je met ze doet snap ik waar het vandaan komt’ zegt zijn moeder.
Jack is een jongetje dat tijdens de lessen dicht bij mij blijft en alles wat ik zeg of doe met grote ogen en oren opslurpt. Zo leerde hij in vier lessen zodanig spelen op een darabuka dat hij het blijkbaar niet kon laten mee te doen toen de situatie zich voordeed. Nu hoop ik dat hij die onbevangenheid vasthoudt terwijl hij zich bewuster wordt van de wereld om zich heen. En die onbevangenheid ga ik toch eens wat nader bestuderen, want die zou mooi ingezet kunnen worden om de kritische stem rustig te houden. Dat is precies waar oudere leerlingen veel aan kunnen hebben – en ik ook!