Kunstparticipatie is helend. Dat is inmiddels door honderden onderzoeken bewezen en wordt door diverse hoogleraren verkondigd. Waarom zetten we dat niet in als argument voor meer kunsteducatie in het onderwijs? Opleidingsdocent Belén Kerkhoven pleit voor een sterkere lobby.

In de derde editie van 2026 kijkt Kunstzone over de grens. Hoe denken onze Europese buren over kunstonderwijs? Welke keuzes maken zij? En wat kunnen die verschillen ons leren over onze eigen praktijk? Hoewel we afkijken in het onderwijs meestal niet aanmoedigen, is het soms juist een heel goed idee.

Wie bepaalt hoe de betere versie van jezelf eruitziet en hoe vrij ben je in die keuze? Arida Bandringa vindt dat kunstdocenten hun leerlingen bewustwording moeten bijbrengen over hoe online beeldculturen hun zelfbeeld beïnvloeden en hun portemonnee leegtrekken.

Deze zomer leent Kunstzone haar pen uit aan vijf studenten van Docent Beeldende Kunst en Vormgeving (deeltijd en zij-instroom, WdKA). Zij reflecteren in kritische essays op het kunstonderwijs van vandaag en morgen. Karmijn van de Oudeweetering richt haar blik op het begrip cringe. Ze stelt voor om de kunstles in te richten als oefenplaats waar leerlingen afleren om zichzelf te censureren.

Deze zomer leent Kunstzone haar pen uit aan vijf studenten van Docent Beeldende Kunst en Vormgeving (deeltijd en zij-instroom, WdKA). Zij reflecteren in kritische essays op het kunstonderwijs van vandaag en morgen.  Deborah Schiltmans onderzoekt het blank page syndroom. Hoe durven leerlingen wél te beginnen en te experimenteren?

In deze Buitenblik spraken we met journalist, schrijver en spreker Milou Deelen. In haar recente boek Gelukkig gelabeld onderzoekt zij haar diagnoses ADHD en PTSS, en spreekt ze met experts over de impact van labels.

Danstheater Lien bouwt met ​neurodivergente dansers aan een artistieke praktijk waarin kwetsbaarheid en kracht hand in hand gaan. Oprichter Manouk Schrauwen combineert ​daarvoor ​haar pedagogische expertise met een uitgesproken artistieke visie. Ze maakt veiligheid, diversiteit en menselijkheid tot motor van creatie — in de studio én ​op het podium. 

Een miljoenenstad als Caïro lijkt weinig ruimte te bieden voor een kwetsbare houding. Toch is dat precies wat de Egyptische community educator Nada Elissa met haar volwassen leerlingen voor elkaar krijgt. In haar lessen in clowning duldt ze alles behalve onoprechtheid. In emoties en onhandigheid schuilt voor haar het plezier van mens-zijn.

Hoe ondersteun je als kunstdocent leerlingen met verschillende leerbehoeftes? Waarom haken niet alle leerlingen aan? En hoe bereidt een kunstdocentenopleiding haar studenten voor op een neurodiverse praktijk? Drie kunstdocenten hebben hun masteronderzoek aan deze vragen gewijd. Ontdek welke kennis en didactische handvatten nodig zijn om inclusief lesgeven te versterken.

Deze zomer leent Kunstzone haar pen uit aan vijf studenten van Docent Beeldende Kunst en Vormgeving (deeltijd en zij-instroom, WdKA). Zij reflecteren in kritische essays op het kunstonderwijs van vandaag en morgen. Deniz Demir pleit voor een structurele verandering in het curriculum. De westerse kunstcanon doet geen recht aan de diversiteit van haar leerlingen, noch aan de complexe wereld waarin zij opgroeien.

Deze zomer leent Kunstzone haar pen uit aan vijf studenten van Docent Beeldende Kunst en Vormgeving (deeltijd en zij-instroom, WdKA). Zij reflecteren in kritische essays op het kunstonderwijs van vandaag en morgen. Diana van Ewijk vraagt zich af: wat als leerlingen niet beoordeeld worden op een verslag voor de docent, maar zines maken voor elkaar?

Pieter Baay wordt tijdens een bijeenkomst aan het denken gezet over hoe we met jongeren omgaan. Wat als we ophouden voor hen te denken en echt naar hen luisteren?

Nakijken is een ongezien maar groot deel van het werken in het kunstonderwijs. Over de technische inhoud hebben we het vaak, over de emotionele beleving zelden. Terwijl die volgens Meldrid Ibrahim niet onder doet voor een durational performance.

Waarom mogen leerlingen wel stilletjes genieten van een goed boek, maar niet hardop lachen van plezier op school? Maren Siebert vindt het de hoogste tijd voor méér plezier in de klas. Het liefst door middel van kunst.

Circus op de wekelijkse markt, in de bergen of middenin de woestijn. De Marokkaanse Ayoub Lahlouh bereikt met weinig middelen grote effecten in gebieden waar kunsteducatie niet gebruikelijk is. Als autodidact breidt hij zijn skills in ieder project uit. Inmiddels is hij clown, regisseur, technicus, producent, docent en aanstormend expert in permacultuur.