De Canon van Rop: Håkon Austbø
Auteur: Jeroen Rop | Foto: Jeroen Rop
Voor elk nummer van Kunstzone kiest Jeroen Rop een kunstwerk uit waar hij de ogen van de lezer voor wil openen. Dit keer richt hij zich op de muziek van pianist Håkon Austbø.
Ooit kocht ik klassieke muziek van uitsluitend gerenommeerde platenlabels. Decca of Harmonia Mundi, iets anders kwam er niet in. Dit soort labels stond garant voor de opnamekwaliteit die ik zocht voor mijn veel te groot groeiende hifi-obsessie. Signaalkabels van gevlochten strengen zilver en meer quasiwetenschappelijk spul. Er ging geen week voorbij of ik liet mijn audiovrienden een in de verte voorbijrijdende ambulance horen die per ongeluk in de opname van een Gymnopédie van Erik Satie was opgesloten. Dat mijn muziekinstallatie het oplossend vermogen had om zoiets tussen de pianoklanken op te pikken vond ik bijna mooier dan de muziek zelf. De vertolker van die Gymnopédies, Reinbert de Leeuw, liet overigens ook ruim voldoende stiltes vallen om mijn aandacht zonder moeite te kunnen verleggen naar mogelijke geluiden buiten de studio.
Toen kende ik Håkon Austbø nog niet. Het scheelde weinig of ik had van die naam nooit gehoord: Austbø werkte voornamelijk voor Brilliant Classics en Naxos. Budgetplatenlabels waar ik niets van moest hebben. Totdat de complete werken van Satie voor een habbekrats bij de drogist lagen. Die liet ik niet liggen. Ik moest weten hoe deze Noorse pianist met Amsterdamse connecties het deed tegenover De Leeuw.
Ik kon al snel heel goed leven met de speelwijze van Austbø. Liefdevol, geen overdreven articulatie, geen drama. Of zoals een expert eens schreef: ‘zonder hol virtuoos vlagvertoon, tot in alle dynamische extremen doorzichtig.’ Een voor mij prettig evenwicht tussen nauwkeurigheid en iets wat ik, bij gebrek aan een beter woord, nonchalance zal noemen.
In de ruim twintig jaar na die eerste kennismaking is Austbø voor mij gaan aanvoelen als vertrouwd en comfortabel. Bij elk pianostuk dat ik hoor vraag ik me af hoe mijn referentiepunt Håkon het zou spelen.
We horen weinig van hem op de klassieke zender en in de media in het algemeen. Zijn Wikipedia-pagina is beknopt en de officiële Håkon Austbø- website ligt er als een verlaten hobbyproject bij. Opmerkelijk voor een pianist met veertig cd’s en een Edison.
Trouwe lezer, vergeet populaire namen als Lang Lang en Víkingur Ólafsson. Marketingtechnisch handige jongens, begaafde pianisten ook nog wel. Maar ik voel het niet bij die types. Nee, luister naar Austbø. U hebt er geen zilveren kabels voor nodig of een hip platenlabel. Houd het wat mij betreft zo simpel mogelijk. Iets zegt me dat Håkon dat kan waarderen. Zonder opsmuk hoor je ook wel hoe goed hij is.
Deze rubriek stond in KZ03/2024.
Jeroen Rop is een visuele omnivoor, professionele dagdromer en docent beeldende vorming aan een VO-school in Goes.