Fouten toegeven en ruimte maken. Dit kunnen ministers leren van de leerlingen van muziekdocent Arjaan Verheule
Blog / Arjaan Verheule / 15-05-2025
Ook in het muzieklokaal van Arjaan Verheule gebeurt er weleens iets dat niet geheel in harmonie is. Als leraar moet hij dan alle zeilen bijzetten om het weer in harmonie te krijgen. Lukte dat in de politiek ook maar.
Het licht brandt, maar er is niemand thuis. Dat denk ik weleens bij leerlingen die me glazig aankijken, nadat ik een uitleg vanuit vier verschillende richtingen heb benaderd. Helaas, dit postpakketje komt niet aan.
Ook als ik naar sommige ministers van het huidige kabinet kijk bekruipt deze gedachte mij steeds vaker. Zo hebben we een minister die vindt dat er een solide basis kan worden gelegd voor wetenschappelijk onderwijs door miljarden erop te bezuinigen. De vooruitgang zou ook door het inleveren van de statiegeldflessen van de minister kunnen worden bekostigd. Als je bij minister Faber in haar ene oor een zaklamp zou laten schijnen, komt het licht er aan de andere kant onbelemmerd weer uit. Net als bij minister Wiersma. Is daar wel iemand thuis?
Soms gebeurt er bij mij in de muziekles iets opmerkelijks. Eén leerling kan de begeleiding van een liedje van Adele. Elk moment dat een piano in zicht is wordt het stukje gespeeld. Of de intro van Piano Man van Billy Joel, ook zeer populair. Op enig moment begint een andere leerling mee te zingen. Die begint een hele toon te laag en zingt de melodie kloppend door, maar wel in het geheel een toon te laag. Een voor mij onbegrijpelijk fenomeen. Hoort leerling twee niet dat het een toon te laag is? En dat dit een permanent dissonant geheel oplevert? Een zangleraar zou hier een flinke kluif aan hebben. Maar beide leerlingen zijn gelukkig met het resultaat. Ze genieten. Hen maakt het niet uit dat het vals is.
Tijdens de voorbereiding van het examenconcert hoorde ik dat ook gebeuren. De hele klas studeerde een leuk stukje muziek in, maar zodra de zang begon ging het mis. Zelfs in het aanpalende lokaal was het niet om aan te horen. Ik sprak de groep erop aan en men kwam tot de conclusie dat ofwel de toonsoort niet klopte ofwel de zanger in kwestie moest worden vervangen. Omdat het lastig was voor de groep om het stuk in een andere toonsoort in te studeren gebeurde het laatste. De initiële zanger pakte een gitaar en vroeg een klasgenoot de honneurs waar te nemen. En ineens klonk het prima. Ik vind dat knap. De ene leerling begreep zijn beperking, de andere hielp de groep uit de brand.
De ministers zie ik dat niet doen. Fouten toegeven en ruimte maken. En laten we eerlijk wezen, het maakt de gemiddelde BBB- of PVV-kiezer ook geen donder uit of het klopt wat hun minister uitkraamt. De waarheid is wisselgeld. Soms heb je het en soms niet. Soms geloof je je eigen leugen heilig. Meestal weet je dat je gewoon uit je nek staat te ouwehoeren. Soms blijf je hardnekkig je bekrompen mening doorzeuren. Volledig dissonant een hele toon te laag.
Arjaan Verheule is docent muziek en CKV op de middelbare school en het Koninklijk Conservatorium. Hij begeleidt nieuwe docenten en studenten op zijn school en als stagebegeleider van het Conservatorium van Amsterdam. Daarnaast is hij lid van de onderwijscommissie.