Mijmering #20
Blog / Dagmar Baars / 19-09-2024
Wierook en melodrama
‘What you bring forth will save you, but if you do not bring forth what is within you,
what you do not bring forth will destroy you’.
Het was eind augustus. OLT Rivierenhof in Antwerpen is rond deze tijd van het jaar al een beetje gehuld in herfstige mystiek. Niet dat het nodig was, maar het gaf de zinnen van spoken word performer Kae Tempest precies het extra duwtje om mijn aandacht op scherp te stellen, want what do I bring forth, eigenlijk? Het is niet de zwaarte van deze vraag of het Bijbelse karakter waar mijn aandacht naartoe gaat, maar wel dat zo’n vraag blijft steken in de krochten van mijn brein, terwijl ik samen met honderden andere mensen naar dezelfde performance luister.
Dit optreden gaf een gewenste trap tegen mijn kunsteducatieve motor die op het punt stond te verzuipen in allerlei zaken die niks met kunst te maken hebben. De nummers die zich gehuld in een vettig Londens accent op elkaar liet rijmen, brachten mij en mijn medeluisteraars naar een gedeelde wachtruimte die de banaliteit van het alledaagse even ontsteeg. En als ik de recensies mag geloven, ben ik niet de enige concertganger die met een stapel reflectief huiswerk is blijven zitten. Het applaus was oorverdovend. Muziek als toegangspas naar verbinding met jezelf en tegelijkertijd met de ander. Geen spectaculair nieuwtje, maar dat de kunsten dít teweeg kunnen brengen, heb ik een beetje laten verschimmelen in mijn praktijk als kunsteducator. ‘And connection to true, uncomfortable self allows us to take responsibility for our impact on other people, rather than going blindly through life in a disconnected buzz of one day into the next ( . . . )’, aldus Tempest zelf in hun boek On Connection – mocht je je afvragen waarom verbinding zo belangrijk is binnen educatieve context.
Hen slaagt er daarnaast ook nog eens benijdenswaardig goed in om dit soort gedachten over creativiteit en verbinding – die nogal snel naast de wierook op het melodramatische plankje worden gezet – te verwoorden zonder dat ze aan inhoud verliezen of mensen oogrollend naar de orde van de dag richten. Mijn ogen rollen in ieder geval inwaarts. Werk aan de winkel!
Hóe ik nu ga voorkomen dat ik mezelf destroy omdat ik mogelijk niet voortbreng what’s within me, weet ik vooralsnog niet. Toen ik het hier vorige week met een collega over had, kwam ze uiteindelijk met de conclusie: ‘Volgens mij moeten we gewoon een beetje aardig zijn voor elkaar’. Dat riekt behoorlijk naar melodrama en wierook, maar gelijk heeft ze. Dat vindt Kae Tempest ook . . .
‘The point of life is live, love if you can, then pass it on.’
Dagmar Baars treedt al bijna tien jaar op als ‘bemiddelaar’ tussen kunst en beschouwer. Dat doet ze als docent aan Hogeschool de Kempel en Fontys Academie voor Beeldende Vorming – én met haar eigen onderneming EindBaars Producties.