Wat doe je als je weet dat een kunstenaar moreel verwerpelijke acties heeft gedaan of zulke gedachten heeft gehad? En hoe ga je daar als kunstdocent mee om? Hierover reflecteert kunsthistoricus Peter Guido de Boer. “Ik lees Céline niet ondanks zijn morele failliet. Ik lees hem met dat failliet in mijn achterhoofd.”

Toekomstscenario's waarin kunstmatige intelligentie onze banen inpikken of de royalties van kunstenaars afpakken zijn afleidingsmanoeuvres. Als we die banen maar garanderen en de muzikanten hun royalties bezorgen, is alles weer in orde. Echt niet. Filosoof Rob van Gerwen legt uit dat het probleem veel dieper zit.

Kunstdocenten kunnen de wereld van jongeren verbreden door hen kennis te laten maken met allerlei vormen van kunst, betoogt Peter de Boer, creative director van een startup. Wie kunst doorgrond, begrijpt wat er zich in de maatschappij ontvouwt – of zich gaat ontvouwen.

Originaliteit. Dat magische woord dat zo vaak door de gangen van het kunstonderwijs galmt. Alsof het de hoogste standaard is waaraan je je als docent en kunstenaar moet meten: altijd vernieuwend, altijd grensverleggend. Alsof je studenten stuk voor stuk tot radicale vernieuwers moet kneden. Maar is dat realistisch, vraagt Peter de Boer zich af. En belangrijker: is het nodig?

Materie die in vlam is gezet? De allerindividueelste expressie van de allerindividueelste emotie? Wat kunst precies is, kan eigenlijk niemand zeggen. Maar is dat erg, vraagt Peter de Boer zich af. En wat is de rol van kunstdocenten in deze kwestie?

Deze keer een open brief van Dr. Rob van Gerwen aan Gawie Keyser, als aanvulling op zijn terechte pleidooi, een tijdje geleden alweer, om films in de bioscoop te kijken.

Dr. Rob van Gerwen is kritisch over de 'verrijking' van AI. 'We moeten leren inzien dat onze samenleving nu al verandert door kunstmatige intelligentie. Daar gaat het mij om. Dit vraagt om doordenken.'

Al wandelend verwonderde ik me over de rotsen tussen de bomen, hoe ze naar me lonkten. Ik probeerde er een foto van te maken, maar op mijn iPhone-scherm zag ik al niet meer waar het me om ging: dieptes, lichtval, mijn handelingsmogelijkheden.

Het gaat bij een kunstwerk niet zozeer om zijn schoonheid of boodschap -- maar om de interactie tussen de maker en de kunstbeschouwer via het werk, stelt Rob van Gerwen.

Een tijdje geleden zat een van mijn filosofiestudenten al achter een piano in de hoek van mijn collegezaal toen ik aankwam. Hij speelde wonderlijke muziek. Ik ging er eens rustig voor zitten in plaats van mijn college voor te bereiden.

De scenario's van televisieseries lijken tegenwoordig iedere psychologie te ontberen. Zijn ze wel door mensen geschreven, of door kunstmatige intelligentie? De overgangen tussen de scènes zijn eenvoudig te verrassend: scènes lijken niets meer met elkaar te maken te hebben. De psychologie verdwijnt tussen de scènes en die van de personages wordt plat.

Begon het allemaal met de grotschilderingen? Die zijn zeker intrigerend. Het zijn afbeeldingen en dat is in die tijd nieuw, dus belangrijk. Er waren dus eerder afbeeldingen in grotten dan geschreven teksten. Afbeeldingen gingen de taal vooraf. Goed om te beseffen, maar maakt dat ze tot kunst?

Respect voor het leven op aarde begint volgens mij met respect voor de eigen soort. In ons geval betekent dat: respect voor hoe mensen zich thuis voelen en voor de verhalen die ze over dat thuisvoelen vertellen.

Het algoritme van Spotify verwatert de smaak. Ik denk dat Spotify dat laat gebeuren omdat ze niets verdienen zodra de muziek stilvalt, bijvoorbeeld als er een CD is afgelopen. En omdat de muziek daarom altijd moet spelen, komen er 'aanbevelingen' na een CD.