Kunstparticipatie is helend. Dat is inmiddels door honderden onderzoeken bewezen en wordt door diverse hoogleraren verkondigd. Waarom zetten we dat niet in als argument voor meer kunsteducatie in het onderwijs? Opleidingsdocent Belén Kerkhoven pleit voor een sterkere lobby.

Wie bepaalt hoe de betere versie van jezelf eruitziet en hoe vrij ben je in die keuze? Arida Bandringa vindt dat kunstdocenten hun leerlingen bewustwording moeten bijbrengen over hoe online beeldculturen hun zelfbeeld beïnvloeden en hun portemonnee leegtrekken.

Pieter Baay wordt tijdens een bijeenkomst aan het denken gezet over hoe we met jongeren omgaan. Wat als we ophouden voor hen te denken en echt naar hen luisteren?

Nakijken is een ongezien maar groot deel van het werken in het kunstonderwijs. Over de technische inhoud hebben we het vaak, over de emotionele beleving zelden. Terwijl die volgens Meldrid Ibrahim niet onder doet voor een durational performance.

Waarom mogen leerlingen wel stilletjes genieten van een goed boek, maar niet hardop lachen van plezier op school? Maren Siebert vindt het de hoogste tijd voor méér plezier in de klas. Het liefst door middel van kunst.

Docent Dans-student Isa Viktoria van Hees gaf als stage lessen aan mensen met dementie. Ze beschrijft wat ze leerde van de bewoners en verzorgers en hoe dit haar kijk op dans veranderde.

In Vlaanderen ligt een nieuw, kennisrijk curriculum klaar, met gloednieuwe minimumdoelen voor het lager onderwijs en eindtermen voor het secundair. Klinkt goed, toch? Toch gonst het van de onrust, vooral in de wereld van kunst- en cultuureducatie. Tijl Bossuyt ziet in die onrust eigenlijk wel een waardevolle discussie.

Overal in Nederland lijkt geweld tijdens demonstraties geweld normaal te worden. Zit dit soms in onze Nederlandse cultuur ingebakken, vraagt Arjaan Verheule zich af. Hoe komt cultuur eigenlijk tot stand? En wat is dan de Nederlandse?

Toekomstdenken maakt, samen met de vakken burgerschap en kunst, de toekomst creatief en hoopvol. Dat beargumenteert Arida Bandringa in deze blog. Maar hoe pak je dat als kunstdocent nou aan? Ook daarvoor heeft ze een mooie tip!

Kunst heeft intrinsieke waarde. Maar voor de gemiddelde leerkracht, laat staan politicus, is dat maar vaag. Wat hen wél overtuigt, zijn de ‘bijeffecten’ van kunst voor de basisvakken. Volgens Belén Kerkhoven moeten we dus ophouden te discussiëren over kunst als doel versus middel, en de bijeffecten gewoon omarmen. Uiteindelijk leidt dat tot meer kunst in de klas – inclusief intrinsieke waarde.

De nieuwsgierigheid van jonge kinderen is voor Dagmar Baars een waardevolle bron van plezier en motivatie in haar werk als opleidingsdocent. Maar hoe maak je docenten in opleiding net zo nieuwsgierig? Daar worstelt ze nog mee, in haar laatste mijmering.

Pieter Baay schakelt in de aanloop naar de mbo innovatieconferentie kunstenaars in. Als creatieve publieksonderzoekers moeten zij zorgen voor kunstinterventies die méér zijn dan een gezellig intermezzo.

Wat is de beste projectvorm voor filmeducatie in het onderwijs? Van trajecten van een jaar tot intensieve driedaagse projecten, onder schooltijd of daarbuiten; Hemmo Bruinenberg heeft al van alles uitgeprobeerd. Hij blijft vol plezier samen met scholen en collega’s zoeken naar de beste vorm, vooral in het nieuwkomersonderwijs.

Isa Viktoria van Hees krijgt tijdens haar stage bij Danstheater AYA veel verschillende vo-klassen te zien. Ze merkt op hoeveel invloed de houding van de docent heeft op hun beleving, en zoekt naar balans tussen betrokken nabijheid en professionele afstand.

Het Vlaamse onderwijs verschuift van vaardigheidsgericht naar een kennisrijk curriculum. Tijl Bossuyt bekijkt wat dit betekent voor cultuureducatie.